ملاثاني نيوز

یادی از سردار راضی حمیدی اصل ،سیدالشهدای شهر ملاثانی

برای مصاحبه­ی تلویزیونی با دعوت حاج حسن اخوی سردار شهید راضی حمیدی­اصل به منزل­شان رفتم. حاج لفته منصوری و حاج طاهر حمیدی قبل از من صحبت کرده بودند. به همراه حاج عبدالله حمیدیان مصاحبه­مان را آغاز کردیم.

حاج عبدالله، شهید راضی را با فضایلی اخلاقی منحصر به فرد اینطور معرفی کرد: در یکی از روزهای ماه مبارک رمضان برای افطاری منزل یکی از بستگان با هم دعوت بودیم. فصل تابستان به دلیل طولانی بودن روزهایش، تشنگی و گرسنگی را بر انسان غالب می­نمود. نزدیک غروب با هم راه افتادیم. به خیابان منزلی که در آن دعوت بودیم، رسیدیم. راضی از من خداحافظی کرد. گفتم: راضی مگه دعوتی نمی­یای؟ راضی جواب داد: مسجد صاحب­الزمان(عج) میرم نماز می­خونم، بعدش میام. گفتم: امشب رو مسجد نرو، بریم افطار کنیم. گفت: باید به مسجد برم. از من جدا شد و بعد از خواندن نمازش در مسجد،برای افطاری آمد. حاج عبدالله از شجاعت و قاطعیت راضی گفت و از مطالعه و صداقت و نفوذ کلامش با آنکه سنش از بعضی دوستانش کمتر بود، را بیان کرد.

با اتمام صحبت­های حاج عبدالله، من همانطور که راضی را دیده بودم، گفتم. او یکی از اساتیدم بود که به شاگردیش افتخار می­کنم. صحبت لغو و بیهوده­ای را از او نشنیدم. با هر کلام، هدفی داشت و طوری کلمات و جملات را بکار می­برد که آدم را شیر فهم می­کرد. اطرافیانش از نوجوان و جوان و کهنسال بودند، با هر کدامشان به راحتی همکلام و همراه می­شد و با هر یک به زبان خودش حرف می­زد.

سن من در سال 61 ، چهارده سال  را تمام نکرده بودم. برخی شب­ها توی بسیج ملاثانی با هم قدم می­زدیم. من علاقه زیادی داشتم به جبهه بروم و راضی در مورد علم و ادامه­ی تحصیل و مطالعه­ی کتابهای شهید مطهری در کنار جبهه برایم می­گفت. یک بار آقای جاسم اعصامی معلم ادبیات کلاس اول راهنمایی من، موضوع شهید کیست و شهادت چیست؟ را به عنوان انشاء به ما گفت. من از راضی کمک خواستم. حدیثی را گفت که در اول انشایم نوشتم: اول قطره من دم الشهید کفاره عن ذنوبه. به واسطه این انشاء چندین نمره بیست گرفتم.

تابستان سال 62 که در جبهه­ی پاسگاه زید به دیدنم آمد. داستانم را برایش گفتم: دوچرخه قرمز رنگی داشتم و هر روز بعد از ظهر، به میدانی که نزدیک تصفیه خانه بود، می­رفتم و آموزش نظامی بسیجی­ها را تماشا می­کردم. سنم کم بود و جثه­ام کوچک. توی تمرینات راهم نمی­دادند. بعد از مدتی همراه شهید سیدکریم مهدوی با التماس به دوره رفتم. چند روزی را گذراندم و آموزش خیز سه ثانیه، باز و بست اسلحه­ی برنو و ام. یک. را دیدم و یک مرتبه برای نیم ساعت دم در مسجد صاحب­الزمان(عج) با اسلحه­ی ام. یک. پست دادم. آن موقع در مسجد کپسول گاز خانگی می­دادند . حتی کوپن هم توزیع می­کردند. پدرم از جایی شنیده بود که به بسیج می­روم. مرا نهیب داد که به بسیج نروم. دو روز بعد، مربی بسیج به من گفت: راضی گفته بچه­های کوچیک نباید به دوره بیان. من شدم از این طرف مانده و از آن طرف رانده. راضی خیلی خندید و حلالیت طلبید. ظهر در سنگر کمی به خواب رفتم. نیم نگاهی کردم دیدم راضی بادبزن را بالای سرم گرفته و مرا باد می­زند. به مهربانیش غبطه خوردم  

راضی شخصیتی محکم و مورد اعتمادی داشت.اطمیان به نفسش حرف نداشت. در بین دوستان محور بود. اهل تفکر با افق بلند بود. همه­ی دوستان ایشان تشخیص راه از بی­راه را الهام گرفته­اش هستند. نیت و قصد قلبی و کلام لسانی و رفتار و اعمال راضی با هم یکی بود ، شفاف و زلال. راضی ستاره­ای درخشان در آسمان ملاثانی است که تا همیشه خواهد درخشید.  

دیگر سخن: یکی از دلایل یاد و ذکر شهدا، زنده بودن آنهاست. ولا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتا بل احیاء عند ربهم یرزقون. ایشان از عرش الهی نظاره­گر و شاهد هستند. دیگر اینکه یاد ایشان : ایمان، خدا، صراط مستقیم، پیامبر اکرم(ص)، ائمه­ی اطهار(ع)، اعمال نیک ، اخلاق کریمه، تعاون و همیار و همدلی، دوری از رذایل و بلشتی­ها را به انسان متذکر می­شوند. علاوه بر آن بچه­های ما که به نوعی دوران طفولیت، کودکی، نوجوانی و جوانی ما را تکرار می­کنند، با آشنا شدن با شخصیت و طریق و تفکراتشان، احساس هویتی عریق و با ریشه و راسخ کرده، قدم در راهی روشن می­گذارند که به رضایت پروردگار ختم می­شود. انشاالله.

پس : شهدا نیاز به یاد کردن ما ندارند چون ایشان عند ربهم یرزقون می­باشند و دارای درجات عالی هستند و از اولیای الهی می­باشند ولی نیاز ما به شهدا اینست که تجربه­ی ایشان را اعم از خصایل و فضایل­شان، راه فداکاری برای جامعه اسلامی و دفاع از نوامیس مردم و مورد ظلم و تجاوز قرار گرفته­ها و همت و تعاون را بیاموزیم و طریقت­شان، راه پر فراز و نشیب و وهم­آلود فراروی­مان را تنویر کنند. 

  خلیل خلیلاوی