ملاثاني نيوز

سید حسن حسینی امین در مطلب دلسوزانه ای از جوانان شهرش می خواهد که حداقل در فضای مجازی بنویسند ؛ او امیدوارانه از تحرک فرهنگی یک ماه اخیر در ملاثانی گفته و خواستار مشارکت فرهنگی در ساختن آینده می شود . 
تابستان سال گذشته بعد از نماز مغرب و عشاء در صحن جامع رضوی دو تن از نیروهای موثر فرهنگی ملاثانی آقایان قاسم دلفیه و سلمان ساعدی زاده را دیدم آنها به همراه جوانان و نوجوانان مسجد اباالفضل العباس (س) به زیارت مضجع نورانی ثامن الحجج علی بن موسی الرضا (ع) به مشهد مقدس مشرف شده بودند . از من خواستند بر سر سفره نان وماست و خیار آنها حاضر شده و برای بچه ها صحبت کنم . در آن جلسه روی دو نکته تأکید فراوان کردم مطالعه و نوشتن ؛ به جوانان پیشنهاد دادم که خاطرات این سفر خود  را نوشته و پس از بازگشت در نمایشگاهی به معرض دید و نظر نمازگزاران مسجد قرار دهند . نمی دانم آیا این پیشنهاد عملی شد یا خیر ؟ هم اکنون نیز تأکید می کنم که جوانان پرشور و عزیز در صورتی که بخواهند تأثیرگذار شوند باید به نوشتن روی آورند . اما برای نویسنده سه چیز لازم است:
1. مطالعه؛ 2. تفكر؛ 3. شناخت عینی جامعه. این سه محور، سوژه و موضوع برای قلم زدن می‌دهد و نوشته را پرمایه و در ارتباط با عینیت جامعه می‌سازد. « چه نوشتن » ؛ بستگی به فكر و احساس و شناخت نیازها و اولویت‌ها دارد.« چگونه نوشتن » ؛ بسته به شناخت قواعد نگارش ، دستور زبان و رموز زیبا نویسی دارد .
ابزار اصلی كار نویسنده ، « الفاظ » و « معانی » است. آنان كه در نویسندگی ناتوانند، یا فقر واژگان و كمبود لفظ و ضعف قلم پردازی دارند ، یا كمبود مطلب یا نداشتن اندیشه یا محتوا. برای نیرومندی در نگارش باید به گسترش دو حیطه و حوزه پرداخت : 1. حوزه الفاظ و تعابیر 2. حوزه مفاهیم و اندیشه‌ها و اینها جز با مطالعه و تمرین محقق نمی شوند .
بنابراین جوانان عزیز این فرصت را مغتنم شمرده نسبت به بیان دیدگاهها و نظرات خود اقدام کنند . فضای مجازی این امکان را می دهد که دیگران در هر نقطه عالم نظرات شما را ببینند و بدون آنکه شما را بشناسند افکار و عقایدتان را سنجیده و ارزیابی کنند اینجا دیگر خلط انگیزه و انگیخته پیش نمی آید ، در اینجا « اُنظر اِلی ما قال و لا تَنظر اِلی مَن قال » عینیت می یابد . با نوشتن در محیط مجازی افراد به همدیگر نزدیک می شوند . من بسیاری از عزیزانی که در وبلاگ ملاثانی می نویسند را از نزدیک نمی شناسم و اگر حتی می شناختم هیچ تصوری ازاین قلم توانا که ودیعه الهی در نهاد آنهاست آگاهی نداشتم . اما این تعاطی افکار و اندیشه ها مرا به آنان پیوند می دهد . ما از نو همدیگر را می یابیم و پیمان اخوت اندیشگی و فکری می بندیم .  

اهواز – لفته منصوری
25/4/1389